นับตั้งแต่ปี 2550 เป็นต้นมา เศรษฐกิจโลกมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก อาทิ วิกฤตสินเชื่อ Sub-Prime ที่ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจสหรัฐอย่างรุนแรง ภาวะเศรษฐกิจโลกถดถอยในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว วิกฤตหนี้ยูโรโซน  ปัญหาราคาน้ำมันที่มีแนวโน้มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ปัญหาด้านสิ่งแวดล้อม การเปิดเสรีภายใต้กรอบของ WTO  FTA และ AEC  ซึ่งส่งผลให้การแข่งขันรุนแรงขึ้นทั้งตลาดภายในประเทศและตลาดต่างประเทศ รวมถึงปัญหาการเมืองและอัตราเงินเฟ้อในประเทศ ที่ส่งผลกระทบต่อความเชื่อมั่นของนักลงทุนและผู้บริโภค เป็นต้น

     การจัดตั้งประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน หรือ AEC ที่จะเกิดขึ้นในปี 2558 จะเป็นการรวมกลุ่มทางเศรษฐกิจอาเซียน โดยขจัดอุปสรรคทางด้านภาษีและมาตรการที่มิใช่ภาษีของอาเซียน ตลอดจนการอำนวยความสะดวกทางการค้าต่างๆ ซึ่งจะส่งผลให้อาเซียนเป็นตลาดและฐานการผลิตเดียวกัน (Single Market and Production Base)  โดยอาเซียนจะได้ประโยชน์จากขนาดของตลาดและฐานการผลิตร่วมกัน (Economy of Scale) เพราะอาเซียนถือเป็นหนึ่งในตลาดใหญ่ของโลก มีประชากรรวมกันมากกว่า 700 ล้านคน ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) รวมทั้ง 10 ประเทศ อยู่ที่ราว 700,000 ล้านเหรียญสหรัฐฯ และยังเป็นการสร้างอำนาจต่อรองทางการค้าในเวทีการค้าโลกอีกด้วย นอกจากนี้ การจัดตั้ง AEC จะทำให้อาเซียนเป็นที่สนใจของประเทศต่างๆ ซึ่งต้องการเข้ามาร่วมมือทางการค้าและเศรษฐกิจมากยิ่งขึ้น โดยขณะนี้ อาเซียนกำลังขยายความร่วมมือทางเศรษฐกิจกับประเทศคู่เจรจาของอาเซียนหลายประเทศ ได้แก่ จีน อินเดีย ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์  เป็นต้น
 
     สำหรับประเทศไทย ตลาดอาเซียนเป็นตลาดส่งออกสำคัญอันดับ 1 ของไทย และมีแนวโน้มขยายตัวมากขึ้น ดังนั้นการรวมกลุ่มทางเศรษฐกิจอาเซียน จะเป็นประโยชน์ต่อการเพิ่มมูลค่าการส่งออกของไทยในกลุ่มอุตสาหกรรมที่ไทยมีศักยภาพในการแข่งขันสูง โดยภาคอุตสาหกรรมไทยจำเป็นต้องมุ่งแสวงหาแนวทางการพัฒนาใหม่ ๆ โดยปรับเปลี่ยนจากเศรษฐกิจยุคเก่าที่ใช้ทรัพย์สินที่จับต้องได้ (Tangible Assets) หรือปัจจัยการผลิต (Factor driven growth) ดั้งเดิม ได้แก่ ที่ดิน แรงงาน และทุน เป็นตัวขับเคลื่อนหลัก ไปสู่เศรษฐกิจยุคใหม่ที่ใช้ทรัพย์สินที่จับต้องไม่ได้ (Intangible Assets) หรือทรัพย์สินทางปัญญา และการสร้างสรรค์มูลค่าเป็นปัจจัยขับเคลื่อนใหม่(Creativity driven growth) มุ่งเน้นไปที่การเพิ่มคุณค่า/สร้างมูลค่าให้กับสินค้ากลุ่มที่ไทยมีความสามารถในการแข่งขันอยู่แล้ว รวมถึง การมุ่งเน้นส่งเสริมขีดความสามารถในการแข่งขันให้กับกลุ่มสินค้าที่ไทยมีศักยภาพ/ความสามารถหลัก (Core Competency) เป็นการเฉพาะเจาะจงมากยิ่งขึ้น
 
     ในส่วนของโอกาสและผลกระทบของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนต่อภาคอุตสาหกรรมไทย คาดว่า AEC จะเป็นการเพิ่มโอกาสด้านการค้าการลงทุนแก่ผู้ประกอบการไทยในกลุ่มอุตสาหกรรมยางพาราซึ่งเป็นกลุ่มที่มีศักยภาพในการแข่งขันสูง จะเห็นได้ว่าปริมาณการส่งออกยางพาราของประเทศไทย ในปี 2553 มีปริมาณ 2.73 ล้านตัน คิดเป็นมูลค่าการส่งออกรวม  249,262.50 ล้านบาท สำหรับในปี 2554 (ช่วงเดือนม.ค. – ต.ค.54) ปริมาณการส่งออกยางพาราอยู่ที่ 2.46 ล้านตัน คิดเป็นมูลค่าการส่งออกรวม  339,911.39 ล้านบาท ซึ่งมีอัตราการขยายตัวกว่าร้อยละ 70 เมื่อเปรียบเทียบกับปีที่ผ่านมา  หากคิดเฉพาะการส่งออกยางพาราไปยังอาเซียน  ไทยส่งออกยางพารามีมูลค่า 47,598.2 ล้านบาท (ช่วงเดือนม.ค. – ต.ค.54)  คิดเป็น 14% ของการส่งออกยางพารารวมทั้งหมด อัตราการขยายตัว 24% และมีแนวโน้มขยายตัวสูงขึ้นทุกปี  สำหรับอุตสาหกรรมยางพาราไทย จะเป็นโอกาสที่จะเพิ่มมูลค่าการส่งออกไปยังตลาดอาเซียนซึ่งเป็นตลาดใหญ่  โดยเฉพาะอย่างยิ่งอุตสาหกรรมยานยนต์ ซึ่งมีการใช้ยางในสัดส่วนสูงที่สุด กล่าวคือ วัตถุดิบยางประมาณ 65 – 70% ของโลก ถูกใช้ไปกับการผลิตยางล้อยานพาหนะ จึงมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่งที่ประเทศสมาชิกอาเซียน ควรจัดทำความตกลงยอมรับร่วม ( Mutual Recognition Agreement หรือ MRA) ด้านมาตรฐานผลิตภัณฑ์ยาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งยางล้อยานพาหนะ และชิ้นส่วนยางที่ใช้ในอุตสาหกรรมยานยนต์  และเมื่อมี  MRA แล้ว แต่ละประเทศจะยอมรับมาตรฐานของกันและกัน โดยไม่ต้องผ่านขั้นตอนการขอการรับรองมาตรฐานอีกต่อไป ซึ่งการที่อาเซียนมี MRA กันภายใน จะเอื้อประโยชน์และเพิ่มน้ำหนักในการเจรจากับประเทศนอกกลุ่มอาเซียนที่เป็นตลาดขนาดใหญ่ที่สำคัญ เช่น อาเซียน-จีน อาเซียน-อียู และอาเซียน-อินเดีย เป็นต้น อีกด้วย
 
     จากข้อมูลดังกล่าว ประมวลได้ว่าประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนมีความสำคัญและจะก่อให้เกิดประโยชน์ร่วมกันในการขยายการค้าและการลงทุนระหว่างประเทศสมาชิก โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศไทย  เป็นการขยายตลาด และเป็นความร่วมมือในระดับภูมิภาคเพื่อสร้างความได้เปรียบในการแข่งขันระดับโลก   สมาคมฯ คาดหวังว่าความร่วมมือประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน จะก่อให้เกิดประโยชน์เชิงยุทธศาสตร์ให้กับประเทศไทยในภาพรวม